Trafiłeś w sedno, choć wydaje mi się, że nie do końca.
Po prostu egoizm, zazwyczaj dwójka nie myśli żeby pomóc od tak, bezinteresownie, tylko żeby przez pomoc uzyskać uwielbienie i pochwały, tak wnioskuję z opisów dwójki. Ale jak to czują dwójki to sam nie wiem...
Z tym nie mogę się zgodzić. To brzmi tak, jakby one były egoistyczne zupełnie świadomie, niezależnie od poziomu zdrowia, a tak nie jest. Pamiętam, że był taki czas, kiedy pomagałam, nie zastanawiając się, czy i co dostanę w zamian. Osoby, którym spontanicznie oferowałam pomoc, np. staruszce w sklepie, która sprawiała wrażenie trochę nieporadnej i zagubionej, nie były mi znane. To było z mojej strony całkowicie odruchowe i wówczas, gdyby ktoś mi powiedział, że robię to z egoistycznych pobudek, bardzo by mnie tym skrzywdził.
Ale wracając. Ja odkryłam istnienie tej potrzeby u siebie stosunkowo niedawno, kiedy bardzo pogorszyło się moje zdrowie psychiczne - co jest swego rodzaju paradoksem, bo jak dotąd swoją uwagę skupiałam na innych, a dopiero po osiągnięciu 5., 6., wreszcie 7 poziomu zdrowia zaczęłam się przyglądać sobie, widzieć swoją "gorszą" stronę siebie, tę zaniedbaną.
Dwójki chcą czuć się potrzebne, bo wtedy czują się bezpiecznie, stabilnie. Jeśli jesteś komuś potrzebny, możesz spróbować dać mu to, czego potrzebuje, a wówczas może się to stać początkiem relacji, w której w zamian dostaniesz miłość i akceptację. A Dwójki, które nie są na 1. czy 2. poziomie zdrowia, pożądają tych dwóch rzeczy - świadomie lub nie - chyba najbardziej na świecie, ponieważ nie są w stanie same sobie ich dać, nie są w stanie zaspokoić swoich potrzeb. Chcą, by inni je pokochali, ponieważ same tak naprawdę nie kochają siebie. Stąd chęć słyszenia komplementów i wrażliwość na krytykę.
Gdy byłam zdrowsza, nie zdawałam sobie z tego sprawy. Wizerunek siebie - dobrej, pomocnej osoby - który sobie wypracowałam i którego się uczepiłam, nie pozwalał mi na przyswojenie tej prawdy o sobie. I dopiero teraz, kiedy się stoczyłam, widzę, że też mam swoje potrzeby, które próbowałam zaspokoić poprzez innych. Jeśli Dwójki nauczą się dostrzegać i zaspokajać swoje potrzeby we własnym zakresie, dopiero wtedy będą mogły być naprawdę dobrymi ludźmi, którymi tak pragną być. Zastanawiam się, czy wówczas pragnienie bycia potrzebnym zmniejszy się lub zniknie zupełnie.
Jeśli uda mi się dostatecznie wyzdrowieć, to Wam powiem.