![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Jest dokładnie tak jak mówisz-gesty subtelne i nie do przewidzenia stawiają chyba w najbardziej zawstydzającej sytuacji
Świetnie to ujęłaś! Mnie strasznie denerwuje, gdy moi znajomi podczas rozmowy napierają, kleją się, kładą mi ręce na kolana. Wtedy przekraczają granice mojej intymności i jestem zła. Zdarzały się sytuacje, że po prostu przerywałam rozmowę i wychodziłam. Jeśli chodzi o przyjaciół, to jestem w stanie się przełamać.Rilla pisze:Problem jest w fizycznym okazaniu uczuć. Sfera uczuć jest zbyt intymna, by się nią dzielić, zbyt krępująca, by kogoś do niej dopuścić. Ta sfera jest moja, moja jest przestrzeń, która nie bez powodu zwie się osobistą. Jest moja i wara od niej. Dla bliskich mogę się poświęcić bez większego problemu, ale dla zwykłych znajomych... To trauma, która na pewno nie zbliża
Niemniej to przerażające dla mnie, że tak dużo ludzi bierze na "dystans intymny" obcych i znajomych, których powinni zachować w "dystansie społecznym". Jest ich tak dużo, że aż nasuwa się pytanie "czy coś ze mną jest nie tak?". Okazuje się jednak, że według tego artykułu to właśnie z nimi jest coś nie w porządku, co jest dość pocieszające.jouziou pisze:lol to co opisujecie wyżej to po prostu dystans personalny, temat ogólnie można podsumować tym hasłem (jego definicją), trochę niefortunnie jest sfromułowany, tutaj bardziej moim zdaniem warto opisywać natężenie tego zjawiska niechęci/strachu przed dotykiem, sposoby radzenia sobie z nim
Dystans między ludźmi to jedno. Dotyk, szczególnie ten celowy, to drugie. Mogę usiąść przy członku rodziny, czy innej bliskiej mi osobie, praktycznie bez żadnej odległości, ściskając się wspólnie na kanapie, ale nie wyobrażam sobie fizycznego okazania uczuć.jouziou pisze:lol to co opisujecie wyżej to po prostu dystans personalny, temat ogólnie można podsumować tym hasłem (jego definicją), trochę niefortunnie jest sfromułowany, tutaj bardziej moim zdaniem warto opisywać natężenie tego zjawiska niechęci/strachu przed dotykiem, sposoby radzenia sobie z nim
Pomijam fakt, że wynika z tego fragmentu, że od dawna powinnam być już trupem. Te dzieciaki przecież były dotykane- żeby umyć, nakarmić dzieciaka i w ogóle się nim zająć, przecież trzeba go dotknąć. A mimo to umierały, bo... brakowało im czułości. A Wy? Zgadzacie się z artukułem? Wyobrażacie sobie życie bez tego całego przytulania, głaskania i innego celowego dotykania ludzi? Dużo czasu minęło, są tu nowe Czwórki. Może potoczy się ciekawa dyskusja. Jeśli się nie potoczy, to trudno, przynajmniej próbowałam.Fokus- Przytulanie niezbędne do życia. By przeżyć, trzeba nam czterech uścisków dziennie. By zachować zdrowie ośmiu- LINK pisze:„Prowadzone także w XX wieku obserwacje dzieci wychowywanych w sierocińcach pokazały, że dotyk jest niezbędny nie tylko do rozwoju, ale w ogóle do życia” – dodaje Leon Ciechanowski. Jako pierwszy zaobserwował to zjawisko węgierski psychiatra Rene Spitz. Porównał on rozwój dzieci z dwóch żłobków: więziennego, w którym dzieci na co dzień stykały się ze swoimi mamami, oraz z ochronki, prowadzonej przez siostry zakonne, które co prawda karmiły i myły podopiecznych, ale w ogóle ich nie przytulały. Śmiertelność w tym ostatnim zakładzie była druzgocąca: umierało co trzecie dziecko, podczas gdy w więziennym żłobku ani jedno. Jedyną zmienną był dotyk. Prowadzone przez kolejne dziesięciolecia badania pokazały, że nietulone dzieci gorzej przybierają na wadze i są zdecydowanie mniej odporne niż ich tuleni rówieśnicy.