ChATH pisze: (...) Z kolei tenis stołowy, w który gram dość często, sprawia mi przyjemność i doskonalę swoje ruchy, wyczucie siły, a także psychikę, akurat nigdy się w nim nie poddaję i walczę do końca żeby wygrać, co często się udaje, np. ze stanu 3-9 wygrać seta 11-9 bardzo pomaga, przydaje się w życiu i pokazuje, że ma to sens i jest możliwe. Niestety sport mnie nie odstresowuje, (...) na tenisie stołowym często zaprzątam sobie myśli nieudanymi akcjami zwłaszcza gdy robię to seryjnie, odczuwam jakąś irytację tym faktem.
O, widzę kolegę z mojego środowiska!
![Very Happy :D](./images/smilies/icon_biggrin.gif)
Ja również gram w tenisa stołowego, a nawet trenuję. Dlatego rozumiem, co oznacza wygranie 8 piłek pod rząd, kiedy rywal ma wielką przewagę. Jestem pełna podziwu! Dla mnie tenis stołowy jest czymś więcej, niż źródłem przyjemności i rozrywki. Dla mnie to pewne życiowe wyzwanie...
Piotr pisze:Chyba znam jedną 3, która poprzez sport realizuje swoją trójkowość.
I mam tak samo. Poza szczegółami, moja trójkowość ujawnia się najbardziej w sporcie. Właściwie zanim zaczęłam trenować, nie znajdowałam w sobie żadnej energii, ani żadnej chorobliwej ambicji. Dopiero później (w wieku 14 lat), kiedy przypadkiem trafiłam do klubu, te cechy powoli zaczynały się odkrywać. Ludzie mi mówią, że miałam to zawsze, ale to było ukryte. 14 lat to bardzo późny wiek na start (co zbagatelizował Andrzej Grubba), a mimo tego nadal trenowałam. Po ponad 3 latach z absolutnego zera zaczyna się wyłaniać coś interesującego! Moim celem jest stałe powiększanie poziomu. Czuję, że mam jakąś misję do spełnienia. Byłam na straconej pozycji, bez szans na dobry poziom. Teraz ta szansa powoli się pojawia! Niektórzy ludzie już mi nie wierzą, że gram dopiero od 3 lat.
![Cool 8-)](./images/smilies/icon_cool.gif)
To nie tylko moja sprawa. Chcę pokazać, jak bardzo złe są stereotypy i jakich cudów może dokonać ludzka ambicja. Oczywiście to nie jest mój sens życia. Bardziej cel.