Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

Wiadomość
Autor
Awatar użytkownika
Zielony smok
VIP
VIP
Posty: 1854
Rejestracja: czwartek, 14 grudnia 2006, 19:17
Enneatyp: Mediator
Lokalizacja: następna stacja...

Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#1 Post autor: Zielony smok » niedziela, 1 kwietnia 2007, 23:13

1.04.005 - po północy w trójce jest archiwalna audycja w której Tomasz Beksiński będzie mówił o zespole Lacrimosa.
Młodszym, ta postać nic, albo niewiele mówi - starsi powinni Go pamietać. syn słynnego malarza tragicznie zamordowanego Zbigniewa Beksińskiego , dziennikarz muzyczny, tłumacz min. Monty Pythona. Miłośnik art rocka, westernów Sergio Leone, starych Jamesów Bondów, wojujący ateista, nie nawidził komputerów, uwielbiał wampiry i sam na jednego pozował.

Tomasz Beksiński urodził się w 1958 roku w Sanoku. Był synem artysty Zdzisława Beksińskiego. Od 12 roku życia interesował się muzyką. W kwietniu 1970 obejrzał w kinie film 'The Reptile' (w polskim tłumaczeniu: Kobieta - wąż). Bohaterka filmu - długowłosa bladolica brunetka (stąd wziął się jego ideał kobiecej urody) - zmieniała się w węża, który kąsał na śmierć. Od tamtej chwili żywił namiętne uczucia do brunetek, cmentarzy, wampirów, gryzienia w szyję a przede wszystkim - do horrorów. Śmierć i skłonności samobójcze drzemały w nim od lat młodzieńczych. W wieku 16 czy 17 lat najadł się proszków na sen i odkręcił gaz. Od śmierci uratował go ojciec. W wieku 18 lat w lokalnej drukarni zamówił klepsydrę ze swoim imieniem, nazwiskiem, datą nagłej śmierci i pogrzebu i rozwiesił ją po Sanoku, obserwując reakcję mieszkańców.

Studiował anglistykę w Katowicach. Pod koniec lat siedemdziesiątych przeprowadził się do Warszawy gdzie zamieszkał w jednym z wieżowców na osiedlu Służew nad Dolinką, nieopodal swoich rodziców.

Na przełomie lat 70-tych i 80-tych rozpoczął współpracę z radiem, na początku w programie II prowadząc cykl "Romantycy muzyki rockowej" (wprowadzając słuchaczy w styl muzyczny New Romantic) a potem "Wieczór płytowy", audycję promującą wówczas nowy nośnik jakim była płyta kompaktowa (prezentując m.in. praktycznie kompletne dyskografię takich zespołów jak King Crimson, Yes, Camel, The Moody Blues i innych). W latach 90 tych po zmianie profilu programu II PR przeniósł się do "Trójki" gdzie prowadził sobotnie, nocne audycje pt. "Trójka pod księżycem" (gdzie prezentował Lacrimosę, XIII Stulecie, czy Abraxas). Z czasem jego zainteresowania przeniosły się ku artystom muzyki gotycko - progresywnej, dla których stał się podporą i których promował. To dzięki jego audycjom przeciętny polski słuchacz miał czasem jedyną okazję usłyszeć ulubioną muzykę o jaką w tych czasach było w Polsce trudno.

Studiowanie anglistyki (której nigdy nie skończył), miłość do specyficznego, angielskiego humoru i maniactwo filmowe (oglądanie i zbieranie) spowodowało, że stał się doskonałym tłumaczem filmów, między innymi Monthy Pythona i całego dostępnego w Polsce Jamesa Bonda.

W 1988 lecąc z Warszawy do Rzeszowa przeżył katastrofę: samolot rozbił się na polach pod Łańcutem, zginęła jedna osoba. Nigdy później nie wsiadł do samolotu.

W latach 90 - tych związał się z pismem "Tylko Rock" gdzie udzielał się przy recenzjach płyt i artykułach typowo muzycznych, a w 1998 roku rozpoczął cykl felietonów zatytułowanych "Opowieści z krypty" w których piętnował dziesiątki rzeczy: komputery (znienawidzone przez niego, chodź jak jego ojciec przyznał, miał schowanego w szafie starego Macintosha), głupotę, kobiety, nowe technologie, telewizję, niski poziom tłumaczeń w filmach, zapaść współczesnej muzyki, fachowców budowlanych itp. Przeżył serię życiowych zawodów, zarówno w życiu osobistym, jak i w dobrowolnie narzuconej sobie roli obserwatora rzeczywistości które stały się pożywką i materią na tematy artykułów. Uparcie szukał miłości z wzajemnością w swoim życiu - mimo wielu prób - bezskutecznie. W swoim ostatnim felietonie na łamach "Tylko Rocka" pt. "Fin de siecle" w którym jego niechęć do otaczającego, okrutnego świata osiągnęła apogeum napisał, po przeraźliwie krótkiej liście powodów dla których jednak warto było żyć: "Wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu. Pora umierać". W ostatniej, grudniowej audycji radiowej pożegnał się: "To była ostatnia audycja w tym roku, a może ostatnia w ogóle".

24 grudnia 1999 r. popełnił samobójstwo...

Obrazek

Jak słuchałem jego audycji nie znałem jesczcze Enneagramu. Ale widać było i jego haryzmę, oryginalność, ale i postępującą autodestrukcję, aż do zaplanowanej samobójczej śmierci. O swoim odejściu napisał tak"


Fin de siecle

Kocia łapa, stalowy pazur
Neurochirurg krzyczy nienasycony
U zatrutych wrót paranoi
Schizofrenik 21 wieku

Trzydzieści lat temu zniekształcony głos Grega Lake'a obwieścił apokalipsę zaćpanemu światu słodko pogrążonemu w bezmiarze psychodelii. Powszechnie wiadomo, że choremu polepsza się tuż przed śmiercią. Niesamowity rozkwit artystyczny na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych był początkiem końca. This is the end, beautiful friend - śpiewał Jim Morrison i ochoczo podążył w ślady Janis Joplin i Jimiego Hendrixa. Niespełna dziesięć jesieni później słowom tym towarzyszyła szerokoekranowa eksplozja napalmu w wietnamskiej dżungli (Apocalypse Now, directed by Francis Ford Coppola), rozpoczęła się agonia świata.

Opowieści z krypty przestały być zabawne. Wiem. Jednak żyjąc w trupiarni, trudno być równie radosnym jak Ziutek Słoneczko na plakacie pt: "Poranek naszej ojczyzny" (wide Piękni dwudziestoletni Marka Hłasko). Człowiek wychodzi na miasto i co widzi? Plakaty do filmu Carrie 2. To się nazywa artystyczna nekrofilia. Gnuśnych hollywoodzkich kretynów nie stać już na wymyślenie czegoś nowego. Kręcą więc remaki i rozćiągają prastare pomysły niczym kura smarki, żeby zbić trochę kasy na sprawdzonym tytule. Tylko patrzeć, aż ktoś zrobi Hamleta 2 (bo czemu nie?). Ta durna Ameryka wszystko pożre, przetrawi i wyrzyga. Zdaje się, że nawet kupili prawa do naszego Killera! Przed rokiem sprofanowali poczciwą japońską Godzillę, w dodatku przyprawiając napisy końcowe rapowaną wersją Kashmiru. Jimmi Page sprzedał dupę półgłówkom w przydużych szortach i rozsznurowanych trampkach. Podobnym smrodem jedzie z końcówki prawie każdego filmu (Event Horizon, Posse, a ostatnio Wild Wild West) - ale kretyński teledysk z udziałem aktualnej "gwiazdy" musi promować dzieło, bo szczeniaki nie pójdą do kina. W dodatku nie można nigdzie kupić płyt z właściwą muzyką filmową. Nowa moda to "music inspired by the movie", czyli zbiór koszmarnych piosenek w ogóle nie występujących w obrazie.

Poza tym przemoc w przeciętnym "rozrywkowym" filmie osiągnęła apogeum. Żadnej sprawy na żadnym szczeblu nie da się załatwić bez kopania w szczękę i strzelania z pistoletów maszynowych. Nawet nowy Mesjasz rozwala komputerowych faryzeuszy, kumulując w sobie cechy Rambo i Bruce'a Lee (Matrix). W kick-boxingu chyba jedyna nadzieja na przyszłość wszechświata doczesnego i następnego: archanioły i diabły w Armii Boga też wbijają sobie wiarę do łba metodami wychowanków klasztoru Shaolin. Może w tym szaleństwie rzeczywiście jest metoda? Może warto się zapisać na kurs, żeby potem jednym kopem w skropiony tanią wodą kolońską tłusty tyłek posłać kogoś aż na Cypr?

Tym czasem XX wiek dogorywa nawet nie skomląc. Nie ma już rozrywek ani sensu życia. Skończyło się kino (filmy durne i wtórne, publiczność chamska i nienażarta). W dodatku następny Bond podobno ma być Murzynem! Skończyła się telewizja (reklamy różnych elegancko opakowanych gówienek co chwila gwałcą nasze oczy i uszy). Skończyła się muzyka (łomoty, zgrzyty, bełkot). Moda przyprawia o dreszcz grozy i obrzydzenia (gwoździe w nosie). Niby-telewizyjne ekraniki podłączone do tajemniczych skrzynek nadzorują nasze życie. Całe zastępy zgarbionych i ślepnących człekokształtnych małp surfują po Internecie. Najkrótsza droga do ludzkiego serca (?) nie prowadzi już przez żołądek, ale przez komputer. Zostajemy w nim zredukowani do (dot-com) i zamknięci w cyberorzestrzeni, aż ktoś wciśnie klawisz enter, ponieważ "lubi czytać nasze listy". Nie ma już miłości. Przegrywa z techniką albo zoofilią. Skończyły się bezpieczne spacery po mieście i osiedlu (agresywne prymitywy bawią się w Stevena Seagala). Bloki mieszkalne zaczynają przypominać twierdze z domofonami i niedziałającymi zamkami cyfrowymi. Trędowaci sięgają po władze. The fate of all mankind is in the hands of fools, ostrzegł Greg Lake w Epitafium. Wygląda na to, że na zamku Karmazynowego Króla pracował wyjątkowo dobry astrolog...

Nasienie śmierci, ślepa chciwość
Głodujące dzieci na żer poetów
Może nie liczyć na żadne spełnienie
Schizofrenik 21 wieku ...

Coż mogę jeszcze dodać? Spokojnie piętnowałem otaczający nas montypythonowski świat ostrzem sarkastycznej satyry, aż nagle ktoś, zwrócił mi uwage, że Monthy Python zmienił się w taniec śmierci (Everyone I love is dead). To prawda. Za bradzo zbliżyłem się do jądra ciemności, niczym półkownik Kurtz. Może przesadnie rozdzierałem szaty na forum swojej krypty. Może ogarnęła mnie typowa dekadencja końca stulecia. Ale niczego nie żałuję. Bywają sytuacje, w których niczym bohater opowiadania Roberta Gravesa - człowiek ma ochotę wrzasnąć. Najbardziej ze wszystkiego brzydzi mnie hipokryzja i zakłamanie. Wolę usłyszeć od kobiety brutalne "odpieprzze się" niż pokrętne teksty w rodzaju "kochanie, może byś tak sprawdził, czy cię nie ma w drugim pokoju, i został tam, bo pokój nie lubi być pusty". Wolę, żeby mój wróg nie robił na innych dobrego wrażenia, powołując sie na przyjaźń, którą sam zdradził. Jeśli kogoś wkurzyłem swoim pisaniem, pewnie ma coś na sumieniu. Prawdziwa cnota kryty się nie boi. Nie ja piewrszy posłużyłem się skrawkami swojego życia w charakterze materii twórczej. Zrobił to Fish (Kayleigh, Incubus); Peter Hammill odprawił serię egzorcyzmów nad koncem pewnego związku realizując album Over, John Lennon ostro dołożył McCartneyowi w How do you sleep?; wspomniany wcześniej Fish wyrównał piosenką rachunki z dyrektorem EMI (Tongues); zaś Roger Waters wypruł sobie zgorzkniałe serce na płycie The Pros And Cons Of Hitchhiking (Po co przedłużać agonię? Każy musi umrzeć!) oraz krytycznie skomentował twórczość A.Lloyda Webbera w utworze It's A Miracle. Gdybym żył sto lat wcześniej i miał do czynienia z człowiekiem honoru, zamiast pióra wybrałbym pistolety o świcie. Choć podobno pióro tnie ostrzej od miecza...

This is the end, my only friend. Opada kurtyna miłosierdzia na koniec XX wieku. Ktoś kiedyś bliski powtarzał, że zawsze może być gorzej. Mój ojciec mawia od czasów niepamiętnych, że ku gorszemu idzie. Jaką nadzieję co do przyszłości ludzkości może mieć człowiek, który weźmie pod uwagę doświadczenia ostatniego miiliona lat? - zastanawiał się kiedyś Kurt Vonnegut. I od razu sobie odpowiedział: Żadnej. Zatem nie pozostaje nic innego jak odwrócić się plecami do roku 2000 i niczym Panurg odejść, pierdnąwszy z wielkim wzburzeniem. Spójrzmy więc wstecz i wspomnijmy to, dla czego warto było żyć. Kruk Edgara Allana Poe. Zamek Karmazynowego Króla. 17 minuta Ech Pink Floyd. James Bond. Nights In White Satin The Moody Blues. Adagio Albinioniego. Kobieta Wąż (The Reptile) w kwietniu 1970 roku - seans w sanockim kinie San, kiedy po raz pierwszy i ostatni bałem się na horrorze. Atom Heart Mother. Andante z Tria Es-dur Schuberta. Tom and Jerry. Coca-cola i ketchup. Rzygający grubas w Sensie życia wg Monthy Pythona. Czas apokalipsy. Drugi koncert Marillion w Gdańsku, gdy Fish śpiewał Lawendy "tylko" dla mnie i Anki. Clint Eastwood i scena z rondlem w westernie Joe Kidd. O fortuna - pierwsza pieśń z Carmina Burana Carla Orffa. Twin Peaks. Wizyta w Domu Kobiety Węża (Oakley Court pod Londynem). Wzruszenie, gdy przyszło mi zapowiedzieć koncert Petera Hammilla w Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy 14.10.1995. Miłość w czasach zarazy Marqueza. Lost Highway. Noc i poranek 31 maja 1998...

Wszystkie te chwile przepadną w czasie, jak łzy w deszczu. Pora umierać.


9w8 ENFP
Nie dyskutuj z idiotą, bo sprowadzi cię do swojego poziomu i wygra przewagą doświadczenia.
Ps. ( Jestem na dłuuuugim urlopie - nie odpisuję na PW, sorry )

nutshell
VIP
VIP
Posty: 808
Rejestracja: czwartek, 16 listopada 2006, 01:33

#2 Post autor: nutshell » poniedziałek, 2 kwietnia 2007, 10:10

Cholernie mi żal, że kiedy Tomek królował w Trójce, ja tak naprawdę dopiero zaczynałam swoja przygodę z muzyką. Pamiętam za to wydanie Tylko Rock'a, w którym była obszerna notatka o jego samobójczej śmierci i właściwie wtedy po raz pierwszy miałam styczność z tą postacią. Chyba mam jeszcze ten numer. Tragiczny romantyk, idealnie pasuje do Beksińskiego. Z resztą, wychowując się wśród przerażających wizji malarskich ojca, obcując na codzień z TAKĄ sztuką, nie można być przeciętnym, zwyczajnym...

http://www.krypta.whad.pl/
6w5 / INFj

*Jeśli chcesz wiedzieć, czym jest granfalon
Spróbuj obrać ze skórki bańkę mydlaną*

Mikhael
Posty: 132
Rejestracja: piątek, 8 grudnia 2006, 21:45

#3 Post autor: Mikhael » poniedziałek, 2 kwietnia 2007, 13:46

Cóż mogę powiedzieć... naprawdę bardzo ciekawa postać. W pewnym sensie rozumiem jego pogląd na świat. Choć z tej, krótkiej biografii wynika, że Tomek był trochę narcystyczny i chciał w pewnym sensie zwrócić na siebie uwagę (choćby poprzez udawanie własnej śmierci). Ogólnie coś mi tu śmierdzi 4w3 (proszę nie łączyć z tym narcyzmem :wink:).

ktośtam
VIP
VIP
Posty: 973
Rejestracja: poniedziałek, 25 grudnia 2006, 19:25

#4 Post autor: ktośtam » poniedziałek, 2 kwietnia 2007, 15:42

Nigdy nie słuchałem jego audycji (wtedy nie interesowałem się jeszcze taką muzyką) i żałuję...

Awatar użytkownika
Koszmaria
Posty: 51
Rejestracja: wtorek, 6 marca 2007, 21:57
Lokalizacja: Kraków

#5 Post autor: Koszmaria » poniedziałek, 2 kwietnia 2007, 21:16

"a teraz coś z zupełnie innej beczki!"

pozatym że dziennikarz muzyczny,to jeszcze świetny tłumacz...
If you touch me,I'll hurt you.
deeply.

Awatar użytkownika
Zielony smok
VIP
VIP
Posty: 1854
Rejestracja: czwartek, 14 grudnia 2006, 19:17
Enneatyp: Mediator
Lokalizacja: następna stacja...

#6 Post autor: Zielony smok » poniedziałek, 2 kwietnia 2007, 22:53

Ostatnie dni....
http://www.niniwa2.cba.pl/beksinski_lez ... _aniol.htm
Wydaje mi się, że właśnie Tomasz Beksiński jest taką Czwórkową przestrogą, przed zapętleniem się we własnym wykreowanym i jak się okazalo autodestrukcyjnym świecie. A ,,świat nie jest dobry ani zły, tylko nasze myślenie czyni go takim"....Wiliam Szekspir - bardzo, bardzo mądra Czwórka
9w8 ENFP
Nie dyskutuj z idiotą, bo sprowadzi cię do swojego poziomu i wygra przewagą doświadczenia.
Ps. ( Jestem na dłuuuugim urlopie - nie odpisuję na PW, sorry )

nyfelim
Posty: 3
Rejestracja: niedziela, 27 marca 2011, 22:16
Enneatyp: Indywidualista
Lokalizacja: Pomorze.
Kontakt:

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#7 Post autor: nyfelim » niedziela, 27 marca 2011, 22:57

Poszukuję audycji Beksińskiego. Czy ktoś ma jakieś namiary...?

CzarnaLarsa
Nowy użytkownik
Posty: 3
Rejestracja: niedziela, 9 września 2012, 12:24
Enneatyp: Indywidualista
Lokalizacja: Zamość, Lublin

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#8 Post autor: CzarnaLarsa » środa, 12 września 2012, 00:03

Z.Beksiński jest jednym z moich ulubionych polskich artystów. Czytając na temat ojca, poznałam historię syna. Sam Mistrz opisywał Tomasza jako ''zaprogramowanego do samobójstwa'' w jednym z dokumentów na ''kulturze'' (nie pamiętam tylko, któremu z nich był on poświęcony). To stwierdzenie wydawało mi się straszne, może dlatego je zapamiętałam. Jeżeli mówimy o ''studium dezintegracji'' to ojciec jest (był) najodpowiedniejszą osobą, aby je nakreślić
4w5

Awatar użytkownika
Lavender
Posty: 44
Rejestracja: niedziela, 25 listopada 2012, 11:16
Enneatyp: Indywidualista

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#9 Post autor: Lavender » wtorek, 27 listopada 2012, 15:34

Żałuję czasem, że nie mogłam być na jego miejscu. Nie oszukiwać się, tylko powiedzieć światu, że właśnie zaczął być nie do zniesienia, po czym podeprzeć to stwierdzenie najcięższym argumentem- śmiercią.
W ogóle... miał dobrze. Żył w czasie, kiedy powstawała najlepsza sztuka. Dlaczego to nie mnie został dany ten czas? Dlaczego muszę żyć w tym paskudnym XXI wieku i w milczeniu znosić powolny upadek, znajdując wytchnienie tylko w kradzionej przeszłości?


Wiem, to takie czwórkowe.
The wind will carry me away...

Awatar użytkownika
kangur
Posty: 547
Rejestracja: wtorek, 22 lutego 2011, 19:38

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#10 Post autor: kangur » wtorek, 27 listopada 2012, 18:47

a co takiego nie pozwala Ci być na jego miejscu, jakieś ograniczenia ;) ?
(czas na przemyślenie)
Spoiler:
Żył w czasie, kiedy powstawała najlepsza sztuka.
kłóciłabym się, ale to kwestia gustu;)
Dlaczego muszę żyć w tym paskudnym XXI wieku i w milczeniu znosić powolny upadek
nie musisz. Mamy XXI wiek i dużo możliwości, na każdym kroku psycholodzy, wystarczy wyciągnąć rękę (z gotówką :P ) po pomoc. Trzeba tylko chcieć coś zmienić, przestać czerpać gdzieś podświadomie 'zadowolenie' z tego, że jest się nieszczęśliwym, najlepiej niech się mną ktoś zaopiekuje, okaże zainteresowanie wobec mojego cierpienia

Awatar użytkownika
Lavender
Posty: 44
Rejestracja: niedziela, 25 listopada 2012, 11:16
Enneatyp: Indywidualista

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#11 Post autor: Lavender » wtorek, 27 listopada 2012, 19:14

Nie twierdzę, że nie chcę być nieszczęśliwa. Według mnie nasze czasy są czasami upadku. Obyczajowego i kulturalnego.
A wola życia owszem, nie pozwala mi skończyć ze sobą w taki sposób- ale też moja śmierć i tak nie byłaby równie ważna. Symboliczna. Jego była.
The wind will carry me away...

Awatar użytkownika
Litowojonow
Posty: 525
Rejestracja: piątek, 17 lutego 2012, 19:17
Enneatyp: Obserwator
Lokalizacja: punkt orientacyjny Lloyda

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#12 Post autor: Litowojonow » wtorek, 27 listopada 2012, 20:55

Śmierć jak śmierć, kolejna część obiegu materii w przyrodzie. Może dla ciebie była ważna i symboliczna, bo sama przypisałaś jej jakieś znaczenie lub przejęłaś je od innych osób. Dziwi mnie przypisywanie dużego subiektywnego znaczenia do śmierci (i życia w zasadzie też) osób, których się nawet nie znało. W przypadku ogólnie znanych osób ma się dostęp do jakiegoś ich publicznego wizerunku, ale on raczej niewiele mówi o tym, kim faktycznie jest dana osoba.
Dużo jest w tym prawdy, ale przeważa nieprawda.

zepster
Posty: 84
Rejestracja: sobota, 29 grudnia 2012, 12:29

Re: Tomasz Beksiński - stadium dezintegracji Czwórki

#13 Post autor: zepster » środa, 23 stycznia 2013, 14:01

Lavender pisze:Nie twierdzę, że nie chcę być nieszczęśliwa. Według mnie nasze czasy są czasami upadku. Obyczajowego i kulturalnego.
A wola życia owszem, nie pozwala mi skończyć ze sobą w taki sposób- ale też moja śmierć i tak nie byłaby równie ważna. Symboliczna. Jego była.
Nie tyle sa co zyjemy w czasach, gdzie na pierwsze miejsce wysunely sie takie dziedziny, jak szeroko pojeta technologizacja i informatyzacja spoleczenstwa. Bylo to nieuniknione i ta epoka tez kiedys dobiegnie kresu. Byc moze nawet za cene kryzysu, ktory dotknie cale spoleczenstwo ale bez tego nie bylby mozliwy postep.

ODPOWIEDZ